
فرض بفرمایید: آن کسانی که در کوفه دل هایشان پر از ایمان به امام حسین(ع) بود
به اهل بیت (ع) محبت داشتند, اما چند ماه دیر تر وارد میدان شده بوده بودند,
همشان شهید هم شدند ونزد خدا ماجورند
اما کاری که باید بکنند آن کاری نبود که انجام دادند. لحظه را نشناختند, عاشورا را نشناختند.
مومن باید لحظه شناس باشد
مقام معظم رهبری
کپی کردنش ع ش ق میخاد...
السلام علیک یا اباعبدالله ....
اللهم صلی علی محمد و ال محمد و عجل فرجهم! ...
میدونی اگه کپی کنین چند هزار تا صلوات فرستاد میشه؟؟؟
ده ثانیه بیشتر طول نمیکشه... اخرین حلقه زنجیر نباش... منم کپی کردم...
امام علی علیه السّلام فرمودند:
مَا الْمُجَاهِدُ الشَّهِیدُ فِی سَبِیلِ اللَّهِ بِأَعْظَمَ أَجْراً مِمَّنْ قَدَرَ فَعَفَّ لَکَادَ الْعَفِیفُ أَنْ یَکُونَ مَلَکاً مِنَ الْمَلَائِکَةِ ؛
پاداش مجاهدی که در راه خدا به شهادت رسیده برتر از پاکدامنی نیست که توان گناه دارد و گناه نکند، که پاکدامن در آستانه فرشته شدن است.
نهج البلاغه، حکمت 466
علامه سید محمد حسین طباطبائی صاحب تفسیر المیزان نقل کردند که: استاد ما
عارف برجسته «حاج میرزا علی آقا قاضی» میگفت:
در نجف اشرف در نزدیکی منزل ما، مادر یکی از دخترهای اَفَنْدیها (سنیهای دولت عثمانی) فوت کرد.
این دختر در مرگ مادر، بسیار ضجه و گریه میکرد و جداً ناراحت بود، و با تشییع کنندگان تا کنار قبرمادر
آمد و آنقدر گریه و ناله کرد که همه حاضران به گریه افتادند.
هنگامی که جنازه مادر را در میان قبر گذاشتند، دختر فریاد میزد: من از مادرم جدا نمیشوم